sarjaletiolan

jokerbenim:

Konuşmaya devam edersem eğer, aklını çelecektim. Durdum. Değişmesini istemediğim bir karakterin aklını çelmek ve ortak fikirlere sahip olmak istemedim. Sadece tenlerimiz değil, fikirlerimizin de sürekli çarpışma halinde olması hoşuma gidiyordu. Daha en başta ilişkimizin sürekli bir savaş halinde olması fikri aklıma yatmıştı. Zaten aklım darmadağınık iki oda bir salon ev gibi. Üzerine yoğunlaşacağım başka şeyler olmasını istemediğimden olduğu gibi kalmasını kabul etmem oldukça kolay oldu.

İnsan aklı başında davranabilen bir canlı olabilir. Lakin duygular devreye girdiğinde kabul edilemeyecek kadar akılsız hareket edebiliyor. Duyguları ile hareket eden birini gördüğümde kontrolü ele geçirmek yerine izlemeyi tercih etmek daha eğlenceli ve öğretici. Bu yüzden böylesine hayatımın içinde olan birinin duygularını kontrol etmektense seyredip en az onun kadar görmeyi tercih ederim. Zaten kontrolü ele geçirmeye çalışırken bir şekilde gözden kaçıracağım her ayrıntı, odaklandığım tek kişinin duygusal davranışlarını seyrederken gözümün önüne kadar geliyor. 

Ayrıntıları fark edebilmek Tanrı gibi hissettiriyor. Her an yanında olamayacağınız birinin yanınızda kurduğu cümleleri neye göre kurduğunu anladığınızda, özneler ve yüklemler bir film karesi gibi zihninizde canlanabiliyor. Daha ötesi ise özne ve yüklem bir karakter olup filmin yardımcı oyuncuları dahi olabiliyorlar. Detayları sevmediğimi söylerken yalan söylediğimi itiraf etmek isterdim ama o zaman kontrolü neden ele geçirmek istemediğimi anlar, barış ilan ederdi. Yapmadım. Sıradan birinin sıradışı biri gibi görünmesine izin verdim. 

**